حکایت امروزه جامعه پزشکی ما و بویژه قشر دانشجویان پزشکی همین حکایت است: پز عالی (که الحمدلله از این هم چیزی نمانده) و جیب خالی و رخوت شدید منجر به تو سری خور شدن این قشر.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز داشتم برای نوشتن مقاله ای در ویکی پدیا در مورد بیمارستان امام خمینی تبریز در سایت ها جستجو می کردم که با خبری در مورد ضرب و شتم! دو دانشجوی پرستاری توسط مدیر گروه اعصاب بیمارستان امام خمینی تبریز مواجه شدم. از قرار معلوم سیلی-ای که مدیر گروه بیمارستان امام خمینی تبریز به گوش یکی از این دو دانشجوی پرستاری نواخته بود صدای خیلی بلندی کرده بود و در اکثر سایت های خبری ایران منعکس شده بود و به دنبال آن سیل اتهامات مبنی بر نژادپرستی پزشکی و خشونت طلبی و این حرفها نثار آن پزشک سالخورده شده بود.

موقعی که این اتفاق افتاد (دی ماه ۸۴) ما خودمان در بخش اعصاب ( و نه جراحی اعصاب که سایتها نقل کرده بودند) بودیم و در چرخه اعصاب مشغول جان کندن به شیوه اینترنی بودیم. اصل ماجرا از این قرار است که دو دانشجوی پسر پرستاری برانکاردی را به کنار راهروی بخش اعصاب کشیده بودند و به روی آن جسته و بی خیال از دنیا مشغول تاب دادن پاها و گپ و خنده بودند که آقای دکتر ص، مدیر گروه اعصاب که از انجا رد می شده به آنها تذکر می دهد که روی برانکارد ننشینند و برای گپ هم جایی بهتر از راهروی بخش پیدا کنند. این تذکر چندین بار تکرار میشود اما دو دانشجو محلی به تذکرات نمیگذارند و یکی از دو دانشجو در پاسخ به تذکر دکتر ص می گوید:« برو بینیم بابا»(یا یک چیزی در همین حدود، برای رعایت اصول حقیقت رسانی باید بگویم که اصل جمله را به یاد ندارم اما تقریبا چنین چیزی بود) دکتر ص هم عصبانی شده و ضربه ای به صورت آن دانشجو می نوازد.

در روزهای بعدی دانشجویان پرستاری بی خیال کلاس و بخش ها شده و مدام در حال تحصن کردن و چسباندن پلاکارد و اعلامیه و اطلاعیه و فراخوان به در و دیوار بیمارستان و دانشکده بودند. بلافاصله خبر ها به تهران رسید و سازمان نظام پرستاری و دیگر ارگانهای پرستاران بسیج شدند تا جلوی این آپارتاید پزشکان!!! را بگیرند. مطلب ها در باب «ضرب و شتم دو دانشجو» نوشتند و تومارها امضا کردند تا بالاخره دکتر ص از دانشجوی جوان فوق الذکر عذرخواهی کرد البته تا مدتی بعد از عذرخواهی هنوز هم سیل اعتراضها و بیانیه نگاری ها توسط هر آن کس و هر آن ارگانی که احساس می کرد باید حرفی بزند گسیل شد. حرفها و متلک های بعدی هم که گاه از سوی برخی دانشجویان پرستاری و پرستاران به سوی اینترنها پرتاب میشد، بماند.

اما در باب شخص دکتر ص: ایشان یکی از افرادی هستند که در بین دانشجویان پزشکی معروف هستند به اینکه به خاطر پاره ای منافع شدیدا تحت نفوذ خانم عطایی،سرپرستار بخش اعصاب هستند و حتی در اوایل همان دی ماه گذشته ما به خاطر اینکه برخی وظایف پرستاران بخش هم بر عهده اینترنها گذاشته شده بود به ایشان اعتراض کردیم و حتی چندین نفر از اساتید و تقریبا تمام رزیدنتها نیز از این اعتراض حمایت کردند، اما به دلیل یکدندگی دکتر ص و از هم گسیختگی اتحاد اینترنها (که هر چه میکشیم از این پراکندگی است) اعتراضمان به جایی نرسید.

قصد من در اینجا نه دفاع از دکتر ص است و نه تخطئه او. همچنین نمی خواهم علیرغم برخورد زشت برخی از دانشجویان پرستاری در آن قضیه حساب برخی افراد بی قید را با حساب بقیه پرستاران زحمتکش و صبور یکی کنم.

حرف من اینجاست که چرا وقتی هر از چندگاه اینترنها یا رزیدنت ها در بخش های مختلف مورد ضرب و شتم قرار میگیرند یا پاویون های اینترنی به فجیع ترین شکل در آمده اند و در بیمارستانها اینترنها و رزیدنتها تحت شدیدترین استثمار کاری قرار دارند و یا اینترنها زننده ترین رفتار و توهین ها را از برخی اساتید و حتی کادر بخشها تحمل میکنند چنین اقداماتی برای احقاق حقوق آنها نمی شود یا اگر هم بشود معدود افراد با شجاعت که پیشقدم می شوند با عدم همراهی همکلاسی ها و سال بالایی ها یا سال پایینی ها و اساتیدشان مواجه می شوند و سپس به بهانه ای مشمول تذکر و احضاریه و یا حتی تمدید دوره می شوند و در بهترین حالت متحمل کشیک اضافه و کسر نمره می گردند.

نمی دانم آیا فقط تبریز اینگونه است یا سایر دانشگاه ها هم چنین وضعی دارند؟؟!!

مضحک ترین قسمت قضیه این است که با وجود اینکه تجربه و تاریخ نشان داده است که دانشجویان پزشکی کمترین فعالیتهای سیاسی و صنفی را در مقایسه با سایر رشته ها در دوره دانشجویی دارند، معمولا در دانشگاه های علوم پزشکی راحت تر برچسب بی نظمی و اغتشاش طلبی و حتی برچسبهای سیاسی به دانشجویان زده میشود.

>>> برای دیدن پوشش خبری این قضیه می توانید «ضرب و شتم دو دانشجوی پرستاری» و «بیمارستان امام خمینی تبریز» را در اینترنت سرچ کنید.