خب حالا فرض می کنیم که شما هم مثل بیشتر ملت شرایط ذکر شده در دو قسمت قبلی را نداشتید و لاجرم رهسپار خدمت و دوره آموزشی میشوید....و حالا ادامه ماجرا:


۱- اونجایی که میرم کجاست؟


در نامه دوم که بعد از ارسال دفترچه نظام وظیفه برای شما خواهد آمد (تقریبا ۱۰-۲۰ روز قبل از موعد اعزام) کد مرکز آموزشی شما قید شده است. این کد هر چند سال یکبار تغییر می کند ولی میتوانید از کسانی که اخیرا جهت سربازی مشرف! شده اند بپرسید که کد شما معادل کدام مرکز آموزش است.


در حال حاضر شهرهای مراکز آموزشی نیروهای مختلف برای افراد دارای تحصیلات دانشگاهی  به شرح زیر است:


سپا-ه : کرمانشاه - کرج - یزد
نیروی در-یایی ار-تش: حسن رود رشت
نیروی زم-ینی ار-تش: تهران
نیروی هو-ایی: تهران
نیروی انت-ظامی: مرزن آباد چالوس - کرج
وزارت دف-اع: حومه قزوین
امریه دار ها : در حال حاضر اکثرا در نیروی در-یایی آموزش می بینند


۲- چی باید ببرم؟


دو سه دست لباس زیر- وسایل نظافت (استحمام و مسواک و...) - بشقاب و لیوان ترجیحا فلزی دسته دار و قاشق- کمی تنقلات انرژی زای کم حجم (شکلات-آجیل-بیسکویت)-یک کتاب کوچک وجذاب
بردن وسایل الکترونیکی (موبایل-ام پی تری-دوربین و ...) کلا ممنوع است و در صورت لو رفتن ممکن است باعث دردسر شدید شوند
هرگونه دخانیات و وسایل محترقه و کارد هم ممنوع است.
بردن یک اسپری ضد گزش حشرات هم خالی از فایده نیست
اگر داروی خاصی استفاده می کنید حتما همراه داشته باشید. چون داروهای موجود در بهداری های مراکز آموزشی گاه چندان تکمیل نیستند.


۳- اونجا چیکار باید بکنم؟


در حقیقت تنها چیزی که از شما میخواهند اجرای دستورات است. کار خاصی نیست اما کارتراشی شاید زیاد باشد. سعی کنید در یک زمینه کاری خاص وارد شوید تا از هرزکاری بپرهیزید. مثلا پزشکان میتوانند در بهداری ها مشغول باشند. منشی گروها بودن هم مزایای بسیاری دارد اما معمولا شامل حال پارتی دار ها میشود. اگر مهارتی در زمینه کار با کامپیوتر یا کارهایی از این قبیل دارید بروز بدهید.شاید به دردتان بخورد.
ارشد شدن مزایا و معایب خودش را دارد. مسوولیت زیاد و دشمنی دوستان در مقابل برخی راحتی ها و مرخصی گرفتن ها و....
تقسیم غذا جزو کارهای کم دردسر و راحت است
بالاخره مطمئن باشید که هیچ کس (حداقل بطور اسمی) بیکار نخواهد ماند


۴- به کی احترام بگذاریم و از کی حرف شنوی داشته باشیم؟


به محض ورود به پادگان شرایط را ارزیابی کنید و بفهمید که چه کسانی در سلسله مراتب فرماندهی شما هستند. از باج دادن به افرادی غیر از آنها جدا بپرهیزید. تنها این افراد و دژبانان هستند که میتوانند در مورد برخی مسائل نظامی شما دخالت کنند.
البته توجه داشته باشید که سعی کنید هیچگاه با کسی درگیر نشوید و بی احترامی نکنید. اما مجبور نیستید خرده فرمایشات افراد غیر مسوول را اجرا کنید.


۵- حقوق من چیست؟


هیچ کس (حتی فرمانده مستقیمتان)حق ندارد به ضرب و شتم شما اقدام کند
هیچکس حق ندارد توهین و ناسزا بگوید
شما موظف نیستید امور شخصی فرماندهان را انجام دهید
دژبانان تنها میتوانند به رعایت مقررات پوششی و رفتاری و ورود و خروج شما نظارت داشته باشند، پس هر مورد دیگری را سریعا گزارش دهید


۶-اگر حقم خورده شد چه کنم؟


در درجه اول سعی کنید که از درگیری و رفتارهای احساسی بپرهیزید، شرایط را بررسی کنید و ببینید چقدر حق با شماست و چقدر احتمال گرفتن حقتان هست (و به چه قیمتی)
سعی کنید با دیپلماسی رفتار کنید. رفتار ناپسند و غیرقانونی افراد خاطی را به مافوقشان یا واحدهای بازرسی مسقتر در پادگان گزارش دهید
از تسویه حساب شخصی بپرهیزید
از همشهریان، آشنایان و هر نوع پارتی که دارید کمک بگیرید، حتی اگر در حد یک مشورت باشد

....

ادامه دارد