گويند بزرگان آرزو هاي بزرگ دارند و بالعكس.

و بدينسان است كه دانشجو در انديشه آن است كه دانشگاه آنقدر پولدار باشد كه ياراي پخت ناهار و شام او را داشته باشد و رييس دانشگاه و هيات همراه در اين فكر كه اين ماه به كدام مملكت روند و بار علمي كدام كشور را بر دوش كشيده  و بياورند تا بر گنجينه علمي دانشگاهشان افزوده گردد.

و انسان بس ناشكر است؛ وقتي كه مسوول فكر مغز اوست و او فكر شكم خود .

و صد البته وقتي كه مسوول به مسووليتش عمل كند، شايسته نيست كه هزينه اين انجام وظيفه را هم از اندوخته اي كه با عرق جبين و كد يمين به دست آورده، بپردازد. نه وجدانا آخه شايسته است؟ د نيست ديگه.

 

فاااااااااتحه